Saturday, 27 July 2019

I Spit on Your Grave: Deja Vu ☆☆☆☆☆


W 1978 roku ukazał się jeden z najbardziej kontrowersyjnych filmów wszechczasów. I Spit On Your Grave lub Day of the Woman był tworem napisanym, wyreżyserowanym i wyprodukowanym przez Meira Zarchiego. Fabuła dotyczyła Jennifer Hills (Camille Keaton), młodej kobiety na letnich wakacjach w domku nad jeziorem, którą grupa mężczyzn brutalnie atakuje, gwałci po czym zostawia na śmierć. Hills mści się, zabijając każdego z nich w przerażający sposób. Film został opisany przez krytykę Rogera Eberta jako obraz brutalnej przemocy jako “badziewna przemoc” i pojawił się na liście 10 najpopularniejszych filmów magazynu Time. Film zrodził trylogię remake'ów, ale teraz, 40 lat od jej oryginalnego wydania, powstał sequel. Spit On Your Grave: Déjà Vu. I jest tak badziewny, jak możecie sobie wyobrażać.

Scenarzysta / reżyser Meir Zarchi powraca - wraz z oryginalną gwiazdą Camille Keaton - to nadęty, zbyt długi i ogólnie fatalny chłam. W czasie 148 minut film wyraźnie chce być epicki i żywić nadzieję, że przejdzie do historii - materiały reklamowe nawet określają go jako „najbardziej oczekiwaną kontynuację wszechczasów”. Według kogo? Nikt o to nie prosił. Oczywiście, pierwszy film jest kultowy i jest zdecydowanie ikoniczny - ale głównie ze względu na swoje negatywne strony. Nie sądzę, żeby ktokolwiek był w stanie bronić tego filmu lub uważać się za jego fana. Jasne, istnieją elementy, które działają choć trochę - oryginalny tytuł ma wyraźne feministyczne ciągoty, a przesłanka ofiary wymagającej brutalnej zemsty na napastnikach jest z pewnością czymś ciekawym, ale wykonanie jest paskudne i przemoc na ekranie jest wstrząsająca. To nie jest przyjemny seans i nie ma w nim absolutnie nic, co warto podziwiać - dlaczego więc ktokolwiek chciałby ponownie zobaczyć te postacie?


Fabuła jest dość prosta. Czterdzieści lat po brutalnym ataku, w którym wypełniła swoją zemstę, Jennifer Hills (Keaton) zostaje sprowadzona z powrotem do tamtego miejsca i staje w obliczu gniewu rodzin tych, których zamordowała. Porwana wraz z córką, zostaje zmuszona do gry na śmierć i życie przeciwko grupie degeneratów dowodzonych przez matkę Marię Olsen, owdowiałą żonę jednej z ofiar. Oczywiście, wiadra fałszywej krwi są rozlewane wszędzie, ponieważ my, publiczność, musimy znosić 2 i pół godziny jatki, współczując sami sobie, na tym okrutnym obrazie niczym z klasy B. Wtórne schematy i podejście z lat 70., nawet wypolerowane, już się nie sprawdzają, a nędzna jakość wychodzi jak słoma z butów.

Ten przerażający obraz nigdy nie wydawała się aż tak zły, kiedy był kręcony na 16 mm, ale teraz, w wersji cyfrowej, po prostu pokazuje, że każdy może zrobić film. Całość wydaje się tania, źle wykonana, napisana i zmontowana, a efekt sumaryczny jest żenujący. Nie śmiałem się ani razu. Byłem po prostu zdegustowany tym brutalnym i tanim filmem, który z namaszczeniem kontynuował oryginalny obrzydliwy film. Zwiastun samego Déjà Vu jest tak pełen podziwu dla oryginalnego „klasyka”, że ciężko go potraktować poważnie.

Jestem tym szczerze zdegustowany. Wszystkim co jest nie tak z tym filmem. Jakby oryginalny film i przeróbki nie były wystarczająco złe, ta 148-minutowa kontynuacja pokazuje desperację i samouwielbienie jednocześnie. To po prostu krwawy i krępujący seans. Efekty specjalne wyglądają tak, jakby kosztowały grosze, całość jest po prostu wymuszona i tania. Absolutnie nienawidzę tego filmu i umieściłbym go tutaj na miejscu nr 1 na liście najgorszych filmów roku. Pobicie tego to nie lada wyzwanie. Unikać za wszelką cenę.

☆☆☆☆☆
Sam Love



Get your daily CeX at

Google+ Instagram Twitter YouTube Facebook
And now Snapchat!

Digg Technorati Delicious StumbleUpon Reddit BlinkList Furl Mixx Facebook Google Bookmark Yahoo
ma.gnolia squidoo newsvine live netscape tailrank mister-wong blogmarks slashdot spurl

No comments:

Post a comment