Sunday, 29 March 2020

Wyspa fantazji ★★★☆☆


Blumhouse odniósł sukces, jeżeli chodzi ich plan dominacji w obrazach grozy. Większość ich filmów powstaje przy napiętym budżecie, hity płacą za inne gnioty i wszystkie razem tworzą kuszący pakiet filmów, który można sprzedać międzynarodowym nadawcom. Z drugiej strony oznacza to, że na każdego Creepa przypada też jakaś Ouija (6% na Rotten Tomatoes), więc pierwsze pierwsze pół godziny u nich zawsze jest zagadkowe.


Przerażająca scena otwierająca Wyspę Fantazji jest tak ogólna, że ​​szczerze przypominała mi Straszny Film, a podobieństwa pojawiają się, aż w końcu nie zostają wprowadzeni wyspiarze. Wszyscy są dość stereotypowi, chociaż główna bohaterka (nazwijmy ją Generica Genericson) jest jedną z wybranych osób zaproszonych do tajemniczego hotelu. Oczywiście wszystko zaczyna schodzić na złe tory zaraz po pojawieniu się enigmatycznego pana Roarke'a (Michael Pena), który każe im przygotować się na spełnienie swoich życzeń, niezależnie od tego, jakie mogą być.

Historia przebiega między fantazjami gości, gdy zaczynają zdawać sobie sprawę, że tak naprawdę nie wzięli pod uwagę surowej rzeczywistości tego, czego pragnęli. Sława, zemsta, druga szansa - nie ma sensu żałować przeszłości i są to zazwyczaj egoistyczne myśli, na które nie należy reagować w prawdziwym życiu. Wkrótce marzenia stają się walką o przetrwanie, a wrogowie próbują dopilnować, aby fantazje doprowadziły do ​​logicznego zakończenia. (Innymi słowy, śmierć gości.)

Istnieje wyraźny element nadprzyrodzony, a sama wyspa wydaje się polować na nich wręcz bezlitośnie, z komicznym duetem przyrodnich braci, którzy żartują przy każdej okazji, czy to śpiąc z modelkami, czy podczas desperackich prób Maggie Q, aby uratować sąsiada przed pożarem. Wątki są intensywne i szybkie, ale istnieje kilka zwrotów akcji i zmian gatunku, aby utrzymać naszą ciekawość.

Horrory tradycyjnie mają słabe wyniki w porównaniu do reszty i  albo walczą o odrzucenie stereotypów albo przyjmują je w całej okazałości. Wyspa fantazji jest po drugiej stronie skali, ale wciąż jest to zabawny film, przemykający między różnymi postaciami, nie spędzając zbyt dużo czasu z jedną konkretną historią. Przez większość czasu to bardziej komedia akcji niż cokolwiek innego. Uważanie na to, czego sobie życzymy, to prosta, ale skuteczna koncepcja, na której można oprzeć film.


W rzeczywistości nie jest to przerażający film, ale reżyser Jeff Wadlow najwyraźniej poświęcił czas, aby skupić się na ludzkim aspekcie spełnienia życzeń, zamiast dostarczania stale rosnącej liczby ciał dla fanów wnętrzności. Przy zgłoszonym zwrocie inwestycji w wysokości ponad 30 mln USD z budżetu wynoszącego zaledwie 7,2 mln USD wygląda na to, że Blumhouse’owi znowu się udało, chociaż jest mało prawdopodobne, aby film wygrał jakiekolwiek nagrody, czy zaskarbił sobie uznanie krytyków.


★★★☆☆
James Millin-Ashmore



Get your daily CeX at


Digg Technorati Delicious StumbleUpon Reddit BlinkList Furl Mixx Facebook Google Bookmark Yahoo
ma.gnolia squidoo newsvine live netscape tailrank mister-wong blogmarks slashdot spurl

No comments:

Post a comment